معرفی به دوست

امام علی ع

امام علی ع

   امام علی (ع)، مولود کعبه، ابوالائمه، امیرالمؤمنین، امام اول از ائمۀ اثنی عشر است. او فرزند ابیطالب و مادرش بنت اسد بود. در سیزدهم رجب سال سی عام الفیل (ده سال قبل از بعثت و 23 سال قبل از هجرت) در خانۀ کعبه به دنیا آمد (فضائل الخمسه من صحاح السته1/214). لقب او مرتضی و کنیه اش ابوالحسن، ابوالقاسم و ابوتراب بود. پسرعمّ رسول خدا(ص) بود و در پنج سالگی به خانۀ آن حضرت رفت و تحت توجهات و تربیت و هدایت او قرار گرفت و هم او تنها کسی بود که در خلوت های پیامبر(ص) در غار حرا حضور داشت (نهج البلاغه/خطبه192). با دختر پیامبر(ص)، فاطمه(س) ازدواج کرد و پدر امام حسن(ع) و امام حسین(ع) و زینب کبری(س) و ابوالفضل العباس(ع) و محمد حنفیه بود.

    علی(ع)پس از رحلت رسول خدا(ص) در دوران سه خلیفه، 25 سال سکوت وحدت آفرین را برگزید؛ مشاوری صدیق برای آنان بود و در این مدت به جمع آوری قرآن پرداخت. پس از قتل عثمان در سال 35 هجری از پذیرش خلافت امتناع کرد ولی به اصرار مهاجرین و انصار ناگزیر حکومت را به دست گرفت. در دوران خلافت 5 ساله، در مخالفت با بی عدالتیها و حذف سنت های جاهلی، سه نبرد بزرگ علیه ناکثین، قاسطین و مارقین را رهبری کرد و سرانجام در شب نوزدهم سال چهلم هجری در محراب مسجد کوفه، در حال نماز، به شهادت رسید و ندای «فزت و ربّ الکعبه» را سر داد.

   امام علی ع،در کلام رسول الله ص: از پیامبرخدا(ص) در بارۀ مولای متقیان احادیث بسیاری در کتب شیعه و سنی نقل شده است که از آن جمله است: دوستی علی ایمان و دشمنی با او نفاق است (صحیح مسلم1/161)؛ ای علی تو از من هستی و من از توام (صحیح بخاری2/76)؛ من شهر علم هستم و علی درب آن است (صحیح ترمذی5/201)؛ علی مولای هر مؤمنی پس از من است (مسند احمد5/25)؛ هرکه علی را دشنام دهد مرا دشنام داده و هر که مرا دشنام دهد، خداوند را دشنام داده و هرکه خدا را دشنام دهد، خداوند او را با صورت به آتش جهنم خواهد انداخت (مسند احمد6/33)؛ علی با قرآن است و قرآن با علی است (صواعق/361)؛ صدیقان سه تن هستند و افضل آنها علی است (همان/1365)؛ علی با حق است و حق با علی است (راغب، محاضرات2/478)؛ علی نسبت به من همانند سر به پیکر است (کنزالاعمال11/603).

    فضائل امام علی ع: امیرمؤمنان علی(ع)، از نظر شناخت قرآن و ظهر و بطن و تنزیل و تأویل و ناسخ و منسوخ آن، پس از حضرت رسول اکرم(ص) عالم ترین مردم است. در اوج فضائل آن حضرت همین بس که حدود سیصد آیه از قرآن در شأن او نازل گردیده است که از جمله ی آن: آیات اکمال، اولوالامر، تبلیغ، مودّت، خیرالبریه، مباهله، لیله المبیت، زکات خاتم، نجوی، هل اتی و من ینتظر می باشد. حسب اخبار متواتر، در داخل کعبه به دنیا آمد (مستدرک علی الصحیحین3/550 ، فضائل الخمسه من صحاح الستّه1/ 214) و پیامبر(ص) او را به کعبه تشبیه نمود: «یا علی انت بمنزله الکعبه،تؤتی و لا تأتی» ـ (همان مأخذ).در اولین دعوت رسمی پیامبر(ص) از رؤسای طوایف قریش به اسلام، تنها او دعوت پیامبر(ص) را لبیک گفت و با 3بار اعلام ایمان خود، اولین مردی بود که به رسول خدا(ص) ایمان آورد. پیامبر(ص) پس از این واقعه فرمودند: این علی، برادر، وصی و جانشین من است، سخن او را بشنوید و از او اطاعت کنید (مسند احمد1/111).پس از فتح مکه به فرمان رسول خدا(ص)، بر دوش آن حضرت بت¬های کعبه را فروریخت(وسائل9/323). پیامبر(ص) او را در پیمان مؤاخاه (برادری) در مدینه برادر خود خواند(صحیح بخاری2/305 و صحیح مسلم2/360). در روز مباهله جزو اهل بیت رسول خدا(ص) در کنار آن حضرت بود و حسب آیۀ مباهله، پیامبر(ص) او را «نفس خود» خواند.در سال نهم هجری به دستور پیامبر(ص) مأمور ابلاغ سورۀ برائت به مشرکین در روز عید قربان و مراسم حج گردید و در سال دهم هجری، توسط شخص رسول الله(ص)، در بازگشت از حجه الوداع، در غدیر خم نزدیک جحفه به امامت و جانشینی رسول خدا(ص) پس از او، معرفی گردید و پیامبر(ص) در آنجا فرمود: «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» ـ صحیح مسلم2/362، مسند احمد4/281، مستدرک حاکم3/109.

     سرتاسر تاریخ صدر اسلام و طول زندگی و مبارزات رسول اکرم(ص) با نام علی و خدمات و فداکاری ها و رشادت های او در جهت اعتلا و پیشرفت اسلام و موفقیت های دین مبین، آمیخته است. او 13 سال در کنار پیامبر(ص) کاتب وحی بود و تحت اشراف آن حضرت اولین تدوین کنندۀ قرآن بود. با خوابیدن در بستر رسول خدا(ص) در لیله المبیت سال 13 بعثت، موجب گمراهی مشرکان در قتل پیامبر(ص) گردید و با فداکاری خود آن حضرت را از توطئۀ دشمنان رهانید، موجبات هجرت رسول اکرم(ص) را به مدینه فراهم ساخت و آیۀ لیله المبیت در شأن او نازل گردید: «و من الناس من یشری نفسه ابتغاء مرضات الله» ـ   بقره  /207 (مسند احمد1/87).در تمامی غزوات صدر اسلام بجز غزوۀ تبوک در رکاب پیامبر(ص) حضور داشت، پرچمدار سپاهیان اسلام بود و در پیروزی مسلمانان نقش تعیین کننده و مؤثری داشت. در غزوۀ احد مردانه جنگید و از جان پیامبر(ص) محافظت کرد بطوری که مردم شنیدند هاتفی ندا داد: «لا فتی الا علی، لا سیف الا ذوالفقار» ـ کامل ابن اثیر2/107. در جنگ خندق با رشادتی بی نظیر، پهلوان نامی دشمن عمروبن عبدود را مغلوب نمود و پیروزی نهایی مسلمانان را موجب گردید؛ رسول خدا(ص) پس از این پیروزی فرمود: «ضربه علی یوم الخندق افضل من عباده الثقلین» ـ مستدرک حاکم30/32. در جنگ خیبر فاتح قلاع مستحکم دشمن گردید و در فتح مکه پرچم دار مسلمانان بود. در جنگ حنین نقش برجسته ای ایفا نمود و تا لحظۀ رحلت رسول الله(ص) ، سربازی فداکار برای دین خدا بود.


نظر به مطلب
نام:  
ایمیل:
متن:  500 حرف دیگر میتوانید تایپ کنید
کد امنیتی: 92827
   
 
قدرت گرفته از پرتال ترنم